Porozumienie Centrum (PC) - polska partia polityczna o profilu chrześcijańsko-demokratycznym powstała w wyniku "wojny na górze" i rozbicia obozu solidarnościowego. Zainicjowana została przez działaczy zgrupowanych pod przywództwem Jarosława Kaczyńskiego. O utworzeniu partii jej przywódcy powiadomili dziennikarzy zgromadzonych na konferencji prasowej 12 maja 1990. Dzień ten uważa się za oficjalną datę powstania partii.

Wśród sygnatariuszy Porozumienia Centrum z 12 maja 1990 najliczniej reprezentowani byli przedstawiciele organizacji: Forum Demokratyczne Mazowsze, Chrześcijańska Demokracja Kraków, Klub Myśli Politycznej Dziekania, Młodzi Chrześcijańscy Demokraci, Polskie Stronnictwo Ludowe "Solidarność", Centrum Demokratyczne, Kongres Liberalno-Demokratyczny oraz Komitetów Obywatelskich.

Jeszcze przed I Kongresem, który miał skonsolidować nową partię, wycofał się z uczestnictwa w niej Kongres Liberalno-Demokratyczny. Wkrótce uczyniło to samo PSL Solidarność.

Nowo powstała partia, której prezesem został Jarosław Kaczyński a wiceprezesem Adam Glapiński, domagała się skrócenia kadencji Sejmu kontraktowego i przeprowadzenia w pełni demokratycznych wyborów do parlamentu. Uważała też za konieczny wybór nowego prezydenta i wysunęła na to stanowisko kandydaturę Lecha Wałęsy, którą konsekwentnie popierała. Po wygranych przez Wałęsę wyborach Prezes PC, Jarosław Kaczyński, otrzymał urząd Szefa Kancelarii Prezydenta, jednak drogi liderów PC i urzędującego prezydenta zaczęły się szybko rozchodzić.

W wyborach 1991 partia wystartowała w ramach koalicji Porozumienie Obywatelskie Centrum i wprowadziła do sejmu 40 posłów. Parlamentarny Klub Porozumienia Centrum (przewodniczący Marek Dziubek, sekretarz Antoni Bielewicz) zasilił ponadto bezpartyjny Lech Kaczyński i Wojciech Włodarczyk, sekretarz Krajowego Komitetu Obywatelskiego. Mimo że był to dopiero szósty pod względem liczebności klub parlamentarny, skuteczne rozmowy w sprawie utworzenia koalicji rządowej doprowadziły do wymuszenia na prezydencie, Lechu Wałęsie, desygnowania kandydata na premiera z tego właśnie klubu. Był nim Jan Olszewski.

Po upadku rządu 4 czerwca 1992 12 zwolenników Jana Olszewskiego (on sam oraz Andrzej Anusz, Kazimierz Barczyk, Janusz Choiński, Przemysław Hniedziewicz, Andrzej Kostarczyk, Paweł Kotlarski, Edmund Krasowski, Cezary Piasecki, Stanisław Węgłowski, Wojciech Włodarczyk i Piotr Wojciech Wójcik) zostało usuniętych z klubu bądź odeszło tworząc klub i partię Ruch dla Rzeczypospolitej. W listopadzie 1992 Jerzy Eysymontt, Józef Orzeł, Marcin Przybyłowicz, Maciej Zalewski i Andrzej Urbański odeszli do utworzonego wspólnie z posłami KL-D klubu o nazwie Polski Program Liberalny. Ponadto Roman Andrzejewski przeszedł do Konwencji Polskiej, a Tadeusz Kowalczyk i Marek Lasota pozostali niezrzeszeni. Pod koniec kadencji Parlamentarny Klub Porozumienia Centrum liczył 23 posłów.

Przed wyborami w 1993 partia prowadziła negocjacje dotyczące utworzenia koalicji wyborczej z różnymi ugrupowaniami, przede wszystkim z Ruchem Trzeciej Rzeczypospolitej, RdR i PSL-PL, ostatecznie jednak w wyborach do Sejmu listę kandydatów zgłosiły władze partii. Na liście opórcz działaczy PC znaleźli się także kandydaci wysunięci przez Ruch Trzeciej Rzeczypospolitej, Porozumienie Regionalne RdR Edmunda Krasowskiego i Andrzeja Anusza, Stronnictwo Wierności Rzeczypospolitej Wojciecha Ziembińskiego. Lista ta (wylosowała nr 1) zdobyła 4,42% głosów i nie przekroczyła wymaganego dla partii progu 5%. Tym samym nie uzyskała żadnego mandatu. Senatorem z listy organizowanego przez PC komitetu Zjednoczenie Polskie została Alicja Grześkowiak.

Liderzy PC według listy ogólnopolskiej z wyborów parlamentarnych 1993:

• Jarosław Kaczyński, Warszawa,
• Jan Parys, Warszawa,
• Tomasz Jackowski, Warszawa II,
• Lech Kaczyński, Nowy Sącz,
• Wojciech Ziembiński, Warszawa,
• Krzysztof Tchórzewski, Siedlce,
• Teresa Liszcz, Lublin,
• Edmund Krasowski, Gdańsk,
• Adam Glapiński, Olsztyn,
• Antoni Tokarczuk, Bydgoszcz,
• Adam Lipiński, Wrocław,
• Ludwik Dorn, Łódź.

Po przegranych wyborach z partii odeszli Marek Dziubek i Antoni Bielewicz, tworząc niewielkie ugrupowanie Nowa Prawica Polska, a także Wojciech Dobrzyński, który założył nową partię pod nazwą PC Inicjatywa Integracyjna. W wyborach prezydenckich w 1995 partia początkowo popierała Adama Strzembosza, następnie Lecha Kaczyńskiego.

W wyborach w 1997 PC startowało z list Akcji Wyborczej Solidarność, uzyskując 14 mandatów:

• Tadeusz Cymański
• Ludwik Dorn
• Krzysztof Jurgiel
• Grażyna Langowska
• Teresa Liszcz
• Adam Łoziński
• Stanisław Misztal
• Tadeusz Pawlus
• Leszek Piotrowski
• Czesław Sobierajski
• Krzysztof Tchórzewski
• Waldemar Wiązowski
• Zbigniew Zarębski
• Kosma Złotowski

Senatorami z listy AWS zostało trzech członków PC - Witold Kowalski, Andrzej Krzak i Jacek Sauk.

W 1998 posłowie Porozumienia Centrum utworzyli wspólnie z członkami Partii Chrześcijańskich Demokratów parlamentarny Zespół Chrześcijańsko - Demokratyczny, pozostający w ramach klubu AWS. W 2000 na bazie tego zespołu doszło do powstania Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów. Część działaczy pod przewodnictwem Adama Lipińskiego kontynuowała działalność pod dawną nazwą i w 2001 przyłączyła się do Prawa i Sprawiedliwości.

Jarosław Kaczyński nie przyłączył się do AWS. Startował w wyborach 1997 i został wybrany z listy Ruchu Odbudowy Polski Jana Olszewskiego. W 2001 założył nową partię – Prawo i Sprawiedliwość, w której znalazła się część byłych działaczy PC, którzy nie przystąpili do PPChD.