Unia Polityki Realnej - polska, konserwatywno-liberalna partia polityczna założona jako Ruch Polityki Realnej 14 listopada 1987 w Józefowie. Sygnatariuszami byli m.in. Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Michalkiewicz i Robert Smoktunowicz. Od 6 grudnia 1990 roku zarejestrowana jako legalna partia pod nazwą Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej.

Ogólny kierunek programowy

1. Prywatyzacja szkolnictwa wszystkich szczebli i zakazanie władzom państwowym narzucania programów oświatowo-wychowawczych,
2. Uznanie zasady, iż Kościoły rządzą się własnymi prawami, uznanie prawa każdego do wykonywania przepisów swojej religii zarówno prywatnie, jak i publicznie (chyba że stanowi to czyn zabroniony pod groźbą kary, albo sprzeciwia się porządkowi publicznemu lub obyczajności publicznej).
3. Konstytucyjny zakaz ustanawiania przez państwo monopoli, obejmujący również systemy koncesyjne i inne formy reglamentacji działalności gospodarczej, przywileje dla niektórych producentów, rządowe gwarancje zbytu produktów.
4. Ustanowienie konstytucyjnej zasady, że nikomu nie wolno, wbrew stronom, podważyć umowy ani zmienić jej treści, chyba że stanowi o­na przestępstwo, wynika zeń, albo ma je na celu.
5. Zniesienie przymusu ubezpieczeń społecznych, majątkowych i osobowych.
6. Zniesienie przymusu przynależności do organizacji samorządu zawodowego.
7. Konstytucyjny zakaz wprowadzania cenzury oraz koncesjonowania działalności wydawniczej, radiowej i telewizyjnej.
8. Likwidację przywilejów związków zawodowych oraz wszystkich innych przywilejów grupowych, poprzez konsekwentne przestrzeganie zasady równości obywateli wobec prawa, również bez względu na narodowość, czy przynależność organizacyjną.
9. Zniesienie przymusu służby wojskowej poprzez ustanowienie armii zawodowej i ochotniczej (kontraktowej), przy wprowadzeniu powszechnego szkolenia wojskowego mężczyzn.

UPR ma na celu naprawę Polski, wyeliminowanie socjalizmu oraz stworzenie uczciwego, wolnego i sprawiedliwego państwa prawa. Jest partią konserwatywno-liberalną, co oznacza, że deklaruje zasady konserwatyzmu w życiu społecznym oraz liberalizmu w gospodarce. Zasady konserwatyzmu oznaczają, że partia jest przeciwna aborcji, "małżeństwom homoseksualnym" (ale nie homoseksualizmowi), przywilejom lub specjalnemu traktowaniu niektórych grup społecznych (np. feministek, homoseksualistów) i zawodowych (np. górników) , gdyż stoi na stanowisku, że jednostka jest najmniejszą mniejszością, kiedy więc chronimy jednostkę, chronimy wszystkich w równym stopniu. Chociaż partia przywiązuje dużą wagę do nauki chrześcijańskiej i katolickiej (szczególne poszanowanie Dekalogu), to jest przeciwna specjalnemu traktowaniu Kościoła katolickiego (takiemu jak zwolnienia z płacenia podatków).

W gospodarce program partii przewiduje wprowadzenie wolności ekonomicznej (liberalizm). Partia chce ograniczyć wydatki państwa poprzez zrzeknięcie się przez nie większości zadań, na przykład wypłacania emerytur (mają się tym zająć prywatne fundusze emerytalne) czy zasiłków dla bezrobotnych. Państwo ma również przestać zajmować się oświatą i opieką zdrowotną, gdyż utrzymywanie wielu ministerstw jest - zdaniem UPR - kosztowne i niczemu nie służy. Idealne państwo rządzone przez UPR zajmowałoby się tylko wojskiem, policją, sądownictwem, dyplomacją oraz ochroną środowiska. Zdaniem partii, pozostałe sprawy życiowe obywatele powinni załatwiać we własnym zakresie, jednocześnie nie będąc zmuszanymi do określonych działań (takich jak przymusowe ubezpieczanie się, uzyskiwanie rozmaitych zezwoleń czy płacenie zbyt wysokich podatków).

Rezygnacja państwa z większości jego dotychczasowych zadań spowoduje - zdaniem UPR - możliwość radykalnego obniżenia podatków. Ludzie, mając więcej pieniędzy, mogliby "wydawać je na swoje potrzeby, zamiast na urzędników", tworząc tym samym nowe miejsca pracy.

Ten program gospodarczy sprawił, że UPR (obok LPR) była przeciwna (2003-04) wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, obawiając się, że system celny UE, z wysokimi cłami na towary spoza UE, mógłby przyczynić się do upadku handlu m. in. z USA i Rosją. Ponadto UPR niechętnie patrzy na wiele rozporządzeń i dyrektyw Brukseli, uważając, że ograniczają one wolność jednostki.

Jako jedno z nielicznych ugrupowań UPR jest za przywróceniem w Polsce kary śmierci.

UPR postuluje również zniesienie poboru do wojska - opowiada się za wprowadzeniem armii zawodowej, wychodząc z założenia, że lepsza jest mała armia złożona z dobrze wyszkolonych i uzbrojonych żołnierzy zawodowych niż większa, lecz zmuszana do służby wojskowej i słabo uzbrojona.

Zwolennicy UPR często głoszą pogląd, że UPR oraz Platforma Janusza Korwin-Mikke to jedyne partie w Polsce, które w pełni wyznają wartości typowe dla prawicy, ze szczególnym naciskiem na wolny rynek.

Stanowisko wobec Unii Europejskiej

Unia Polityki Realnej jest partią eurosceptyczną i krytykując UE zwraca uwagę na:

• istniejące zdaniem UPR zagrożenie dla niepodległości Polski,
• socjalistyczne rozwiązania gospodarcze stosowane w UE, które ideowo przybliżają ją zdaniem UPR do Związku Radzieckiego,
• spychanie przez UE, według UPR, handlu z innymi krajami na boczny tor,
• zamykanie granic z krajami spoza UE (Białoruś, Rosja, Ukraina),
• stosowanie przez UE dotacji dla mediów, które zdaniem UPR są wtedy posłuszne wobec władzy i nie krytykują jej posunięć.

W wyborach parlamentarnych w 2007 roku członkowie UPR zdecydowali się kandydować do Sejmu z list Ligi Polskich Rodzin w ramach porozumienia Liga Prawicy Rzeczypospolitej, w którego skład weszły, obok UPR, Liga Polskich Rodzin i Prawica Rzeczypospolitej. Powodem wspólnego startu był termin wyborów (uniemożliwiający zebranie odpowiedniej liczby podpisów) oraz nadzieja na wspólne przekroczenie progu wyborczego. W Warszawie listę LPR otwierał prezes partii Wojciech Popiela, a Janusz Korwin-Mikke startował w Gdańsku. UPR wystawiła również własnych kandydatów do Senatu. Komitet Wyborczy LPR zebrał 209171 głosów w skali kraju (1,3%) i nie uzyskał mandatów poselskich ani senatorskich.

W maju 2008 roku prezes Unii Polityki Realnej, Wojciech Popiela, zgłosił chęć kandydowania w wyborach uzupełniających do Senatu na Podkarpaciu. Jednak ze względu na niezarejestrowanie kandydata, spowodowane brakiem zebrania odpowiedniej liczby podpisów, podał się do dymisji. Obowiązki prezesa partii przejął Stanisław Żółtek.

Na Konwentyklu UPR zakończonym 7 czerwca 2008 r. nowym prezesem partii został wybrany Bolesław Witczak pokonując w głosowaniu Janusza Korwin-Mikkego.

źródło: wikipedia.org

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu.

Proszę pamiętać o tym, aby komentarze miały coś wspólnego z tematem artykułu. Komentarze składające się wyłącznie z emotikonów będą usuwane! Serwis Panstwo.info nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy zamieszczanych przez Użytkowników.

Imię(Ksywka) :

Komentarz(e) :