Zbigniew Ćwiąkalski (ur. 9 marca 1950 w Łańcucie, woj. podkarpackie) - polski prawnik, adwokat, doktor habilitowany nauk prawnych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz Wyższej Szkoły Administracji i Zarządzania w Przemyślu, członek Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w kadencji 2007-2010. Od 16 listopada 2007 minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Donalda Tuska.

Rodzina

Ojciec, Czesław Ćwiąkalski, urodzony w Buczaczu w 1908 przed II wojną światową był sędzią, a następnie radcą prawnym. Brat matki został skazany w 1950 w Łańcucie w procesie politycznym na karę 5 lat ciężkiego więzienia, którą odbył w Rawiczu i Wronkach, za udział w organizacji "Orlęta". Mąż siostry ojca Jan Bieniarz był jednym z dowódców Armii Krajowej w Małopolsce i więźniem stalinowskim.

Wykształcenie i działalność naukowa

Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie z 1969. W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie odbył trzyletnią aplikację sądową zakończoną zdanym egzaminem sędziowskim (1975). W 1979 obronił na Wydziale Prawa i Administracji dysertację doktorską nagrodzoną w 1980 drugim miejscem w konkursie redakcji Państwa i Prawa. Rozprawę habilitacyjną w zakresie prawa karnego materialnego obronił w 1991.

Był stypendystą niemieckich instytucji naukowych: Fundacji im. Aleksandra von Humboldta oraz Towarzystwa Maxa Plancka.

Jest specjalistą z zakresu prawa karnego, pracuje w Katedrze Prawa Karnego UJ, Zakładzie Prawa Karnego i Postępowania Karnego Uniwersytetu Rzeszowskiego, wykłada na Wyższej Szkole Administracji i Zarządzania w Przemyślu. Członek Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego.

W latach 1978-1982 prezes Towarzystwa Asystentów UJ. W latach 1982-1985 przedstawiciel pomocniczych pracowników naukowych w pierwszej Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Ważniejsze prace

• Nadzwyczajne złagodzenie kary w praktyce sądowej, 1982
• Kodeks karny. Komentarz (współautor), 1990
• Błąd co do bezprawności czynu w polskim prawie karnym, 1991

Działalność społeczna i polityczna

W latach 1972-1981 członek PZPR. W 1981 należał do NSZZ "Solidarność".

Po 1989 był nieformalnym doradcą kilku posłów wywodzących się z solidarnościowej opozycji. Od 1991 do 1996 doradzał Ministrom Edukacji Narodowej. W latach 1992-1993 był doradcą premier Hanny Suchockiej, odpowiadał m. in. za ustawę o świadku koronnym. Ekspert komisji sejmowych. Został zaproszony do Rady Programowej Platformy Obywatelskiej przez Andrzeja Olechowskiego. W 2007 został sygnatariuszem Ruchu na rzecz Demokracji, na którego czele stanął Aleksander Kwaśniewski. Był członkiem Komitetu Honorowego Platformy Obywatelskiej w wyborach w 2007. Obecnie bezpartyjny.

W okresie rządów PiS był krytyczny wobec działalności Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry oraz CBA. W maju 2007 wraz z Andrzejem Zollem w tygodniku "Newsweek Polska" stwierdził, iż bliski współpracownik Zbigniewa Ziobry prof. Władysław Mącior w latach 80. kontaktował się z oficerem Służby Bezpieczeństwa. Sam zainteresowany zaprzeczył.

Członek Krakowskiego Towarzystwa Przemysłowego. Współzałożyciel Pierwszego Polsko-Amerykańskiego Banku w Krakowie.

Praktyka adwokacka

Od 1995 wykonuje czynnie zawód adwokata. Obrońca, m. in. w dwóch procesach Andrzeja Modrzejewskiego, byłego prezesa PKN Orlen, prawomocnie uniewinnionego oraz pilota Henryka Serdy, oskarżonego w procesie w sprawie akcji ratunkowej licealistów z Tych pod Rysami, również prawomocnie uniewinnionego. Reprezentował także Donalda Tuska i Hannę Gronkiewicz-Waltz w procesie o zniesławienie z powództwa byłych działaczy PO związanych z Pawłem Piskorskim. Napisał również opinię prawną (tzw. ekspercką) dowodzącą, że nie można postawić Ryszardowi Krauze zarzutów karnych. Był ponadto obrońcą poszukiwanego listem gończym i zatrzymanego w Niemczech Henryka Stokłosy.

źródło:wikipedia.pl